این روزها این جمله شده ورد زبونم. از روزیکه بردمت خانه بهداشت و گفت خوب وزن نگرفتی. یه جورایی دگمه ام گیر کرده رو این جمله. روز اول که اعصابم حسابی بهم ریخت ولی الان بهترم و فقط کاسه به دست من و مامان جون همش دنبالتیم. میدونم این روش اشتباهه ولی اخه چکار کنم؟ اخه مگه میشه بچه با اینهمه تقلا و بدو بدو غذا نخوره؟ اخه تو چرا گرسنگیت رو حس نمیکنی؟ چرا فکر میکنی فقط شیر مادر برات کافیه؟
برعکس پرند جون مسوول خانه بهداشت میگه مدام خوراکی دستتون باشه خانم بدین تا بخوره. پرند جون میگفت اصرار نکنین بذارین هر وقت گرسنه شد خودش میاد سمت غذا. البته میایی ها ولی فقط دو یا نهایتا سه قاشق بعد انگار سیر میشی تا ۳- ۴ ساعت بعدش. وقتی یه بچه غذا خور میبینم انقدر تو دلم حسرت میخورم . جالبیش اینجاست که بقیه مثلا از غر زدن بچه شون شاکین یا از شیطنتش ولی من وقتی میگم منم از غذا نخوردن دختری شاکیم مسخره ام میکنن که تو زیادی حساسی خب غذا نخوره چیزی نمیشه که ما حاضر بودیم بچه مون شیطون نبود غذا هم نمیخورد. اصلا درکم نمیکنن. یعنی کلا فکر کنم هر مادری که این مشکل رو نداشته باشه درک نکنه من چی میگم.
رسما دیگه غذاهای مخصوص خودت رو کنار گذاشتی و فقط غذای خودمون رو میخوای. البته من سعی میکنم برای خودمون هم سوپ و اش یا خوراک درست کنم که خوردنش برای تو راحت باشه . بستنی رو یه کم دوست داری اونم نه یه دونه در طی روز بلکه یه بستنی برای سه یا ۴ روز . موز دوست داری اونم یک سوم یا نهایتا یه نصفه موز در روز. و دیگه بساط سالاد که از اول دوست داشتی.
من نمیدونم چه جوری بهت غذا بدم دیگه یکی کمکم کنههههههههههههههه